.png)
Co określają Incoterms 2020?
Reguły Incoterms określają przede wszystkim podział obowiązków, kosztów i
ryzyka pomiędzy sprzedającym a kupującym. W praktyce wskazują, kto
organizuje przewóz towaru, kto ponosi koszty transportu, gdzie sprzedający musi
dostarczyć towar oraz w którym momencie ryzyko przechodzi na kupującego.
Określają także, czy sprzedający ma obowiązek zorganizować ubezpieczenie oraz
która strona odpowiada za wybrane formalności związane z dostawą.
Warto jednak pamiętać, że Incoterms nie są pełną umową sprzedaży i nie
zastępują jej zapisów. Nie regulują między innymi momentu przeniesienia
własności towaru, ceny, waluty, warunków płatności, specyfikacji towaru,
konsekwencji naruszenia umowy ani ograniczeń w imporcie lub eksporcie. Nie
istnieje również jedna domyślna reguła Incoterms, która obowiązuje
automatycznie. Aby dana reguła miała zastosowanie, powinna zostać wyraźnie
wskazana w dokumentach transakcyjnych.
Jak prawidłowo zapisać regułę Incoterms?
Regułę Incoterms najlepiej zapisywać w formule: wybrana reguła, nazwa miejsca,
portu lub punktu oraz wersja reguł. Przykładowy zapis może wyglądać
następująco: EXW Warszawa Incoterms 2020.
Wskazanie roku jest ważne, ponieważ reguły Incoterms są aktualizowane. Równie
istotne jest precyzyjne określenie miejsca, portu lub punktu, ponieważ od tego
zależy interpretacja obowiązków stron. W regułach zaczynających się na E, F i D
wskazane miejsce określa miejsce dostawy, a więc moment przejścia ryzyka. W
regułach D jest ono jednocześnie miejscem przeznaczenia, do którego
sprzedający organizuje przewóz. Natomiast w regułach C wskazane miejsce
oznacza miejsce przeznaczenia, do którego sprzedający organizuje i opłaca
transport.
Podział reguł Incoterms 2020
Reguły Incoterms 2020 dzielą się na grupy. Pierwsza obejmuje reguły dla każdego
rodzaju transportu, a druga reguły przeznaczone dla transportu morskiego i
wodnego śródlądowego.
Do reguł dla każdego rodzaju transportu należą EXW, FCA, CPT, CIP, DAP, DPU
oraz DDP. Mogą być one stosowane niezależnie od tego, czy towar jest
przewożony drogą morską, drogową, kolejową, lotniczą czy w transporcie
multimodalnym.
EXW, czyli Ex Works, oznacza „z zakładu” i wskazane miejsce dostawy. W tej
regule sprzedający udostępnia towar kupującemu w swoim zakładzie lub innym
określonym miejscu. Jest to reguła oznaczająca najmniejszy zakres
odpowiedzialności sprzedającego.
FCA, czyli Free Carrier, oznacza dostarczenie towaru do przewoźnika w
oznaczonym miejscu dostawy. Sprzedający przekazuje towar przewoźnikowi w
ustalonym miejscu. Reguła ta jest często bardziej praktyczna niż EXW, ponieważ
obejmuje załadunek przy odbiorze.
CPT, czyli Carriage Paid To, oznacza przewóz opłacony do wskazanego miejsca
przeznaczenia. Sprzedający dostarcza towar przewoźnikowi i opłaca przewóz do
określonego miejsca. Ryzyko przechodzi jednak na kupującego w momencie
przekazania towaru przewoźnikowi.
CIP, czyli Carriage and Insurance Paid To, działa podobnie do CPT, ale dodatkowo
sprzedający opłaca ubezpieczenie do wskazanego miejsca przeznaczenia.
DAP, czyli Delivered at Place, oznacza dostarczenie towaru do oznaczonego
miejsca przeznaczenia. Sprzedający ponosi koszty, ryzyko i odpowiedzialność do
momentu udostępnienia towaru kupującemu w tym miejscu. Odpowiada za
odprawę eksportową, ale nie za importową.
DPU, czyli Delivered at Place Unloaded, oznacza dostarczenie towaru do
oznaczonego miejsca przeznaczenia wraz z wyładunkiem. Reguła DPU zastąpiła
wcześniejszą regułę DAT.
DDP, czyli Delivered Duty Paid, oznacza dostarczenie towaru z opłaconym cłem
do oznaczonego miejsca przeznaczenia. Jest to reguła, przy której sprzedający
ponosi największy zakres odpowiedzialności. Odpowiada za dostawę, odprawę
importową, cła i podatki. Kupujący odpowiada za rozładunek.
Drugą grupę stanowią reguły dla transportu morskiego i wodnego śródlądowego.
Należą do niej FAS, FOB, CFR oraz CIF.
FAS, czyli Free Alongside Ship, oznacza dostarczenie towaru wzdłuż burty statku
w oznaczonym porcie załadunku. Ryzyko przechodzi na kupującego w momencie
dostarczenia towaru wzdłuż burty statku. Sprzedający odpowiada za odprawę
eksportową.
FOB, czyli Free On Board, oznacza dostarczenie towaru na statek w oznaczonym
porcie załadunku. Ryzyko przechodzi na kupującego, gdy towar zostanie
dostarczony na pokład statku.
CFR, czyli Cost and Freight, oznacza koszt i fracht do oznaczonego portu
przeznaczenia. Sprzedający dostarcza towar na statek i wtedy ryzyko przechodzi
na kupującego. Jednocześnie sprzedający organizuje i opłaca fracht do
wskazanego portu przeznaczenia.
CIF, czyli Cost, Insurance and Freight, działa podobnie do CFR, ale dodatkowo
sprzedający organizuje i opłaca ubezpieczenie. Ryzyko przechodzi na kupującego
w momencie dostarczenia towaru na pokład statku.
EXW i DDP – dwa skrajne modele odpowiedzialności
EXW i DDP pokazują dwa skrajne podejścia do podziału obowiązków. Przy EXW
sprzedający ponosi najmniejszą odpowiedzialność, ponieważ udostępnia towar
kupującemu w określonym miejscu. Przy DDP sprzedający ponosi
odpowiedzialność największą, ponieważ odpowiada za dostarczenie towaru do
miejsca przeznaczenia, odprawę importową, cła i podatki.
W Insphera S.A. wiemy, że wybór odpowiedniej reguły Incoterms ma realny wpływ
na koszty, odpowiedzialność i bezpieczeństwo całego transportu. Pomagamy
firmom dobrać warunki dostawy do konkretnej transakcji, trasy i zakresu
obowiązków po stronie kupującego oraz sprzedającego.
Planujesz import lub eksport i chcesz uniknąć nieporozumień na etapie dostawy?
Skontaktuj się z naszymi ekspertami - pomożemy Ci przełożyć warunki Incoterms
na bezpieczny i przejrzysty proces logistyczny dla Twojej firmy.
